martes 11 de marzo de 2008

Para a miña "enana" ;-)

" Soa o espertador. Outra vez é luns. Dou outra volta na cama, non me apetece saír da casa e dar paso á interminable rutina de sempre.
Levántome, prepárome, collo as cousas e aínda con sono marcho cara clase.
Aínda non chegou ninguén, deixo a carteira e quedo no radiador ata que se achegue a hora de dar clase.Miro pola ventá mentras quento as mans; hoxe non para de chover e de vez en cando a auga peta nos cristais por causa do vento; pero de pronto, unha voz suave e doce saúdame cun sorriso.
Sentamos na mesa e comenzamos a falar, de súpeto doume conta que está parando de chover . . .
.
. . . sentadas no banquiño do patio escoitamos música e falamos; falamos dos pequenos detalles da vida e rimos, rimos coma dúas enanas.
É entón cando me dou conta que se non viñera perdíame todo esto, que grazas a ti son capaz de comprender á xente, a rirme máis a miúdo, a non tomarme as cousas tan a peito. Grazas aos teus abrazos axúdasme a seguir adiante e non quedarme atrás. Grazas aos teus sorrisos paso os mellores recreos e grazas á túa amizade o día comeza a clarexar ".
Grazas Anabel!

viernes 7 de marzo de 2008

De Coruña a Roma pasando por la radio...

“El 17 de julio radio me leyó tu carta; aquella en la que me agradecías todo lo que hago por ti y me pedías perdón por tus malas contestaciones propias de una adolescente. Quieres parecerte a mi, me hace mucha ilusión, también me das las gracias por enseñarte a estirar las alas y aprender a volar, por eso quiero seguir luchando y trabajando para que estudies mucho y te formes como persona, aunque flaquees y digas “no puedo” yo no te dejaré tirar la toalla, ¿vale?
Te decepcionaste cuando el día del sorteo no nos tocó el viaje, querías mandarnos a Roma a papá y a mi, pero no pudo ser. No contenta participaste también pidiendo un montón de canciones y tampoco pudo ser; pero sabes que me gustó tanto tu carta que te dije que me la imprimieras para enmarcarla y así lo hice, cada vez que tengo la moral baja la leo y vuelve a colocarse en su sitio.Tengo que decirte que lo que más me gustó fue el abrazo tan emotivo que nos dimos cuando terminaron de leer la carta en la radio. Empezó a sonar el teléfono para felicitarnos y las dos terminamos llorando. Por eso tengo que decirte que yo también te quiero mucho, Inés.”
--------------------------------------------------------------------------
Gracias a esta carta que envió mi madre contestando a la que en un principio mandé yo ("Gracias por todo...") conseguimos que mis padres puedan disfrutar de un viajecito a Roma!!!
....el que la sigue la consigue!!! :)